Pasja dodaje skrzydeł
Moja przygoda z końmi zaczęła się niespodziewanie ,gdy w roku 1994 mój kolega powiedział , ze chciałby przedstawić mi swego znajomego. Znajomym tym okazał się trener koni Maciej Janikowski, który opowiedział mi o prywatyzacji stajni na torze Służewiec, o uroku obcowania z końmi i zapytał, czy nie zgodziłbym się rozpocząć przygodę z tymi zwierzętami  wydzierżawiając jakiegoś konika. Wydzierżawiłem 13 koni. Po 2 latach , które okazały się nader szczęśliwe wbrew opinii znajomych, postanowiłem kupić klacze i spróbować  zająć się hodowla pełnej krwi. Było to dla mnie niejako wyzwanie ,gdyż wszyscy mówili mi że nie mam szans odnieść sukces , tym bardziej iż ta dziedzina jest deficytowa z założenia. Ponieważ do tej pory nie znalem pojęcia „interes deficytowy”, gdyż wszystko co rozpocząłem przyniosło mi zysk, a naturę mam chodzenia zawsze w kierunku przeciwnym niż większość ludzi, to tym bardziej postanowiłem spróbować mego szczęścia. Szybko kupiłem gospodarstwo rolne 50 km od  W-wy, wybudowałem stajnie, wyremontowałem i zaadaptowałem budynki. Kupione w międzyczasie  klacze stanęły w boksach. Chciałem zacząć z dobrego materiału , wiec m.in. nabyłem na aukcji klacz Becky Princess, z doskonalej hodowli P. Enga Knuta. Niestety klacz ta przekazywała swe najgorsze cechy i nie mając wyboru postanowiłem zostawić w hodowli tylko jej jedną córkę - Becky Gold po Java Gold. Dziś wiem że decyzja była słuszna, ponieważ pierwszy jej źrebak jest jednym z tegorocznych roczniaków.
Po 15 latach prowadzenia hodowli wiem, że nie wystarczy mieć wiedzę i doświadczenie. Potrzebne jest to coś, co jedni nazywają  szósty zmysł, inni intuicją, a jeszcze inni zwykłym szczęściem. Mam tylko nadzieję, że ja to posiadam, gdyż w tej pracy trzeba podejmować kluczowe decyzje, a gdy machina ruszy , to zatrzymać się może nawet za 3-4 lata-oby nie zmarnowane. Cały czas się uczę. Kiedy zdecydowałem się na ogiera Leone, do krycia moich klaczy, kierowałem się sugestiami tamtej strony, bo to najłatwiejsze dla nowicjusza, ale gdy kilka lat później zaproponowano mi ogiera Ecosse, to decyzja moja była całkowicie samodzielna i szybka. Pamiętam że ogarnęła mnie euforia połączona z dreszczem-(to uczucie niejednokrotnie pomaga mi w podejmowaniu decyzji). Prawie natychmiast wyobraziłem sobie ogromny krok naprzód. Wygląd pierwszych źrebiąt  przeszedł moje najśmielsze oczekiwania.
W roku 2008 zmieniłem radykalnie karmienie starając się dostosować je do standardów zachodnich. Może to, a może miedzy innymi to sprawiło, ze źrebaki urodzone w 2009 roku oceniłem jako wreszcie poleuropejskie. Poczułem, że zacznie się nowa jakość. Faktem jest ze jakość matek odgrywa tu zasadnicze znaczenie, a dziś moja najgorsza klacz jest lepsza, niż czołowa, kiedy rozpoczynałem. Wygład i jakość źrebiąt urodzonych w 2012 roku sprawił, że z optymizmem patrzę na  przyszłość mojej hodowli, choć zdaje sobie sprawę, jak jestem daleko od celu. Przyznam się szczerze że gdybym zaczynając miał pułapu z którego przyjdzie mi rywalizować z hodowla europejska, to zapewne nigdy nie rozpocząłbym tej przygody. Mam świadomość, że prawdopodobnie za mojego żywota, zdołam jedynie położyć podwaliny pod  prawdziwą hodowlę folblutów. Tutaj kolejne me szczęście. Moja 10 letnia córka Laura będzie moim zdaniem fenomenem w tej dziedzinie. Ja to czuję. Ja to wiem. Czasem  zadaje sobie pytanie skąd ja nieraz coś wiem i nie znajduje odpowiedzi. Po prostu wiem. To jest wewnętrzna bezrozumna siła, ale na tyle mocna, że nie sposób ją odrzucić, a jeśli już, to niesmak pozostałby długo w pamięci. 
Przyroda od dzieciństwa wywierała na mnie swój wpływ i zawsze byłem i jestem Jej  pozwolę sobie użyć słowa  poddanym, bo jedynie w tak mogę przedstawić jej Wielkość. Często powtarzam ze to Przyroda chciała , abym obrał taki zawód, i że Ona już wie dlaczego.
Nie jestem w stanie ocenić jak ogromną wartością są moje codzienne troski, zmartwienia i radości. Nie da się porównać z dobrem materialnym tego świata  uczucia, które nas ogarnia gdy patrzymy na pierwsze oddechy powstającego życia. Jeśli dodamy do tego  późniejsze sukcesy naszych wychowanków na torach wyścigowych, to mamy pełnię szczęścia. Jeśli sukcesów nie ma, to zawsze pozostanie nadzieja.